در زندگی آدم خیلی کسان هستند که می آیند اما انگار که هیچ وقت نبوده اند و خیلی کسان هستند که میمانند اما ماندنی که اگر رفتنی هم در پی اش باشد فرق زیادی نمیکند . و معدود کسان هستند که می مانند و بد جوری هم می مانند به گونه ای که حتی فکر رفتنشان هم آدم را می آزارد . به قول م .آزاد آنهایی که آمده اند تا با گریه ی آدم گریه کنند و با خنده ی آدم بخندند و همیشه در کنار انسان باشند و عجیب اینکه همه ی آنها به گونه ای اتفا قی به زندگی آدم وارد میشوند اما رفتنشان با هزار حادثه هم مقدور نیست
اول او را مثل همه فرض میکنی که آمده و بعد از مدتی میرود اما بعد از یک مدت و ناخودآگاه در می یابی که چنان در زوایای مختلف زندگی شخصی ،فکری و اجتماعی ات چنبره انداخته که انگار جزیی از وجودت شده ، که رفیق و همدم همه ی لحظه های تنهائیت می شود ، که همیشه دلت برایش تنگ می شود که خیلی وقتها تنها و تنها ترین فرد روی زمین می شود برای شنیدن درد دلهایت و همه ی اینها را بگذارید که از لحاظ فکری و احساسی هم شبیه به شما باشد آنوقت است که بسیاری اوقات یکی می شوید آنقدر شبیه هم که لحظه ای فکر جدایی هم عذابت می دهد عذابی الیم ......
